Her Yerde Kar Var

İstanbul karlar altında. Dışarı çıkmak bir yana pencerenin yanına yaklaşmak bile ürkütüyor insanı. Hangi çılgın bu havada dışarı çıkar derken TV de yolda kalan insanları hayretle izliyorum. Onlar için üzülüyorum ama bir yanımda kıs kıs gülüyorum. Benim elimde kahvem sıcacık evimde huzurluyum. Oysa İstanbul da çalışan herkesin kâbusu yarın işe gitmek. Özellikle de evi bir yakada işi diğer yakada olanların. Bu gece edilen dualar tutan karlar kadar etkili olur mu bilinmez ama yarın da böyle yağarsa yolda kalıp kamp ateşi yakanları görmek mümkün olacak.

Kar her zaman çocuklar için eğlence geri kalanlar içinse çile olmuştur. Tatil edilen okullar değil iş yerleri olsaydı durum değişirdi belki de.

Karın yağışını zevkle karşılayan kentlerde var aslında. Kıyı egede öyle her sene felce dönüşen yağışlar olmaz mesela. On yılda bir yağan kar coşkuyla karşılanır tüm kentte. Arabaların üzerinde azıcık biriken kar yarış halinde toplanır kardan adam yapma arzusuyla. Romantik yürüyüşler yapılır ellerde eldivenler boyunlarda kalın atkılarla. Fotoğraf makineleri hazır edilir anı yakalayabilmek adına. Evler işe yakındır çileye dönüşmez yağışlar. Zaten yollarda hiç karla kapanacak hale gelmez. Bir avuç mutluluk olur sadece.

Bir de karla yeni tanışanlar vardır. Bebekler, çocuklar mesela. Basamaz onlar beyaz örtüye korkarlar. Meraklı ama ödlek kediler de vardır. Camın kenarında bütün gün oturup o beyaz örtünün ne anlama geldiğini çözmeye çalışırlar ama onun için iki kat taşınmış bir avuç kardan kaçarlar.

Her ne kadar balkanlardan bu güne kadar başımıza iyi bir şey gelmemiş olsa da her mevsim gibi kar yağışlı kışlar da güzeldir aslında. Kestane ve salep sevenler, uzun süredir evleriyle ilgilenemeyenler, bir türlü yarım kalmış kitaplarını bitiremeyenler için en ideal havadır. Güzel bir film izlemek bir iki kadeh şarap içmek için bahanedir.